Know Tyself...(week 1)

Alvorens ik mijn eigen verhouding tot games en de gamecultuur situeer, tracht ik eerst mijn game historie in kaart te brengen. Om vanuit daar te reflecteren op mijn academische kennis betreffende games.

Al in mijn eerste levensjaren kwam ik in aanraking met computergames. Trekkend aan de stick en rammend op de rode knop van de Atari joystick speelde ik samen met mijn neefje - meerdere malen per week – het legendarische vechtspel ‘Boxing’. Naast mijn neefje was ik ook vaak te vinden in huizes Norder – achternaam van een klasgenootje. Zij hadden namelijk de beschikking over een commodore 64. Door mijn constante afwezigheid bedachten mijn ouders op mijn vijfjarige leeftijd dat ik en mijn broer wel de beschikking mochten krijgen over een eigen spelcomputer, namelijk de SEGA Mastersystem 8BIT. Mijn handjes waren nog te klein om 2 knoppen tegelijk in te drukken, maar toch raakte ik redelijk bekwaam – en verslaafd – in het spelen van games als Alex the Kid, Sonic the Hedgehog, My Hero, Double Dragon, Streets of Rage, Moonwalker, Black Belt, Wonderboy, After Burner en natuurlijk Golden Axe. Na een paar jaartjes  gespeeld te hebben met de SEGA 8 BIT, werd het tijd voor een upgrade. De SEGA Mega Drive 16BIT kwam in mijn leven. Ineens had ik toegang tot games als Mortal Combat, Street Fighter, Sonic the Hedgehog 2 en mijn grote favoriet Toejam & Earl, dat eigenlijk in die tijd al een prachtige combinatie van een action-RPG en Sanbox game was.

Mijn voorkeur ging duidelijk uit naar SEGA – dit voornamelijk doordat ik Sonic cooler vond dan Mario –, maar kon ik bij menig vriend of kennis veelvuldig gebruik maken van de Nintendo consoles. Om zo als nog kennis te nemen van Mario. Na deze lange verslaving aan consoles ben ik toch overgestapt op de PC. Met een stapel floppy’s installeerde ik games als Dune 2, Desert Strike, Duke Nukem  en Commander Keen. Met de komst van Windows 95 en een aantal PC upgrades later, kon ik toegang krijgen tot games als DOOM en Wolfenstein. Dit waren niet de games waar ik de meeste affiniteit mee had. Mijn hart en verslaving ging namelijk uit naar games als Dune, Warcraft, Need for Speed, Starcraft, Command & Conquer en Diablo. Allemaal games die ik met een groep vrienden speelde via  een HUB kabel, de voorloper van multiplayer gaming via een internet connectie. Later heb ik veelvuldig games als Delta Force, Need for Speed Hot Porsuit, Warcraft 2,Rollercooster Tycoon, The Sims, Operation Flashpoint, en Carmageddon gespeeld. Maar mijn grootste verslaving – en tevens beste game ooit – ging uit naar Diablo 2. Speciaal voor deze game heb ik mijn PC een forse upgrade gegeven, om de game vervolgens dag en nacht te kunnen spelen.

Naast de vele PC games had ik tevens de beschikking over een Philips CDi. Eigenlijk de grootst geflopte ‘console’ allertijden, maar in potentie de voorloper van de huidige consoles (games, films, muziek etc). Hier speelde ik met harte lust games als Dragon’s Lair, Mad Dog McRee, Dimo’sQuest, Lost Eden, 7th Quest, Drug Wars, Flashback, Chaos Control, Escape from Cybercity, Micro Machines, Thunder in Paradise en Myst. Uiteindelijk bleek de CDi een grote flop en volgde de ontwikkeling van PC games zich in hoog tempo op, wat mij er toe deed besluiten om weer over te stappen op de console. Allereerst heb ik een XBOX aangeschaft. Een console wat destijds echt fenomenaal goed was. Prachtige graphics en een totale gamebeleving. Met name de games Halo 1 en 2 hebben bij mij de meeste indruk achter gelaten. Een logisch vervolg op de XBOX was de aanschaf van de XBOX 360. Een console dat geen nader uitleg behoeft, maar waar ik tegenwoordig nog games speel als Halo, Call of Duty, Splinter Cell, FIFA, PES, Guitar Hero, Gears of War, Formule 1, Ghost Recon en nog vele anderen. Ook de Nintendo GameCube  en Wii zijn tijdelijk in mijn bezit geweest.





Naast dat ik veel tijd spendeerde aan deze consoles was ik ook veelvuldig onderweg, wat mij er toe aanzette tot het aanschaffen van diverse handheld computers. Zo heb ik de beschikking gehad over een GameBoy Color, Nintendo DS en PSP Slim. Op deze handheld computers waren games als Mario, Mario Kart, Advance Wars, Zelda, GTA, Gran Turismo, Dungeon Siege, Loco Roco en Patapon dagelijkse kost.

Nu ik mijn eigen game historie in kaart heb kunnen brengen, is het mogelijk om mijn verhouding tot games en de gamecultuur te situeren.  Als ik reflecteer op mijn verhouding tot games, kan gesteld worden dat ik een fors verleden heb ten opzichte van games. Dit verleden verhoudt zich daarentegen wel tot – op een paar verslavingen na –  het recreatieve gebruik van games.  Wel heb ik kennis mogen nemen van alle typen genres binnen de game industrie. Dit varieert van action tot simulation en van strategy tot racing, inclusief alle sub genres als real-time strategy, third-person shooter, first-persoon-shooter, role-playing, arcade, sandbox etc. Maar mijn eigen interesse en kennis gaat het meest uit naar de genres strategy en role-playing-games (RPG).

Mijn interesse voor het genre strategy is gevoed door de game Dune 2. Een game dat als grondlegger benoemd kan worden binnen dit format. Het was namelijk Dune 2 die als eerste de muis gebruikte om units aan te sturen. Wat leidde tot directe interactie met de game. Dit format was de fundering voor latere succes games, als Warcraft, Starcraft en Command & Conquer. Daarnaast ben ik groot liefhebber van het genre RPG. Deze voorliefde is ontstaan door het spelen van de game Diablo. Een game dat zich kenmerkt als action-RPG of point-and-click action-RPG, en als grondlegger van dit type genre gezien kan worden.  Het vervolg op Diablo is Daiblo II geweest. In mijn optiek de beste game ooit gemaakt en daardoor ook mijn absolute nummer één. Het mooie aan deze game is dat de speler steeds verder  probeert te komen. Nieuwe ontdekkingen te doen, nieuwe wapens te vinden, nieuwe werelden te verkennen, het kortom ontdekken van het verhaal – het narratief. Een thema binnen de games waar toe ik mij het meest interesseer. Binnen het vak The Theorie en Analyse van Audiovisuele Media II heb ik al kennis mogen nemen van dit element. Hierin werd de vergelijking – via het artikel ‘Game Design as Narrative Stucture’ van Henry Jenkins – getrokken tussen game en film. Binnen de keuze van mijn games komt daardoor het narratieve element altijd terug. Hierdoor is mijn kennis betreffende het online gamen ook zeer gering. Natuurlijk heb ik hier wel degelijk kennis van genomen, maar ben er nooit actief bij betrokken geweest, doordat er binnen het online gamen vaak het narratieve aspect ontbreekt.




Naast het beste game ooit, is er ook een behoorlijke lijst van slechte games te benoemen. Ik behoudt mij van het benoemen van deze games, maar heb wel een algemeen genre dat ik als meeste slechte games kan aanduiden. Namelijk de games die gebaseerd zijn op films. Deze worden vaak gelijktijdig met de film gereleased. Deze games missen de lange ontwikkeling van goede games en zijn vaak te snel in de markt gezet, wat op haar beurt weer niet ten goede komt van de graphics, AI en moeilijkheidsgraad. In mijn optiek gebruiken ze deze games meer als marketing tool, dan als daadwerkelijke aanvulling binnen een reeks kwalitatieve games.

Waar ik mijzelf vroeger als echte gamer kon bestempelen, is dit de afgelopen jaren behoorlijk – mede door een drukke en volle agenda – afgenomen. Tegenwoordig kenmerkt mijn game gedrag zich tot het af en toe spelen van een potje Bejeweld op Facebook.