Leesvragen...(week 7)

Charsky tracht in zijn tekst From Edutainment to Serious Games het belang van game karakteristieken, competitie, regels, uitdagingen, keuzes en fantasie toe te lichten. Hij vindt namelijk dat deze elementen de succesfactoren zijn achter de adaptatie van een serious game. Deze elementen beïnvloeden volgens hem de motivatie om een serious game te spelen. Is deze visie niet te kortzichtig? Ligt deze verantwoordelijkheid niet bij de instituten of ouders zelf? Zijn zij niet de instanties die motivatie kunnen stimuleren?

In de tekst The Playful and the Serious: An approximation to Huizinga's Homo Ludens van Rodriquez komt veelvuldig naar voren dat serious game of serious gaming niet per definitie effectief of efficient moeten zijn. Ze moeten laten in zien dat elementen in het leven spel elementen bevatten. Ze moeten laten in zien dat leren zelf een spel is. Maar in hoeverre kunnen mensen dit zelf in zien, En in hoeverre s het mogelijk bepaalde afgebakende onderwerpen te plaatsen binnen een serious game, als een serious game als doel heeft mensen laten inzien dat elementen binnen de cultuur al spel elementen bevatten. Hoe kan echte kennis dan overgedragen worden?


----------------------------------------

De tekst Serious games from an apparatus perspective van Raessens gaat in op de politieke ideologie die serious games kunnen bevatten. Neem als voorbeeld America’s Army, die bestempeld wordt als serious game. Deze game kan zowel als propaganda of als marketing tool bestempeld worden. In hoeverre is dit dan nog een serious game? Serious games worden altijd vanuit een bepaalde instantie gemaakt. Een instantie dat altijd een eigen politieke ideologische agenda heeft, die dus waarschijnlijk doorvloeien binnen een serious game. Dus: Bestaan serious games wel? Zijn het niet gewoon geraffineerde marketing tools, met als doel de ideologie van een bedrijf of instantie over te brengen op haar gebruiker?


----------------------------------------

Kadervraag

Het thema van deze week staat volledig in het teken van serious gaming en het belang daar van. Iedere dag hebben studenten en kinderen veelvuldig te maken met games. Het is één van de grootste entertainment sectoren ter wereld. Juist doordat men games associeert met vrije tijd en amusement moet die scheidslijn behouden blijven. Wanneer games ook gebruikt worden binnen het onderwijs, kan die scheidslijn vervagen, waardoor men niet meer de ernst van een studie of onderwijs kan inzien. Kortom: “Zorgen serious games binnen het onderwijs niet voor een afname aan ernst binnen het onderwijs? Kan de scheidslijn tussen onderwijs en amusement nog wel gemaakt worden?”